Ο αέρας ήταν υγρός και ζεστός. Το συνεχόμενο βουητό του
συστήματος εξαερισμού μπερδευόταν με το ροχαλητό των ανθρώπων στη μεγάλη
αίθουσα. Το απόλυτο σκοτάδι σαρωτικό και ταυτόχρονα καθησυχαστικό,
έμοιαζε με ζεστή μητρική αγκαλιά, έμοιαζε με απαλό μεταξένιο χάδι
αγαπημένης…. Ο Ντάνιελ έδιωξε αυτή την τελευταία σκέψη. Όλα αυτά δεν
υπήρχαν πια, έπρεπε να μείνουν στον όμορφο κόσμο του παρελθόντος.
Ασυναίσθητα προσπάθησε να θυμηθεί τι μέρα ήταν, αλλά δεν τα κατάφερε. Οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν από μπροστά του όπως οι άδειες θέσεις ενός καρουζέλ και χάνονταν σιγά σιγά στο βάθος του μυαλού του. Ήλπιζε παρ’ όλα αυτά πως όλα θα τελείωναν σύντομα. Πρέπει να είχε σχεδόν ξημερώσει και ακουγόταν πως κάτι σπουδαίο σχεδιαζόταν για σήμερα. Όταν αυτοί οι άνδρες είχαν «κάτι σπουδαίο» στο μυαλό τους, συνήθως περιελάμβανε επώδυνους θανάτους. Ο Ντάνιελ ήλπιζε ότι θα ήταν κι ο ίδιος με κάποιον τρόπο ένα από τα "θύματα".
Η πόρτα του θαλάμου άνοιξε με ένα βίαιο θόρυβο και όλα τα φώτα άναψαν στη στιγμή. Ακούστηκαν βαριά ποδοβολητά στο πάτωμα και μια άξεστη, μπάσα φωνή φώναξε: «Ξυπνήστε σκουλήκια! Σηκωθείτε! Αξιωματικός στην αίθουσα!». Οι λέξεις αυτές ειπώθηκαν μέσα σε 5 δευτερόλεπτα, χρόνος αρκετός για να σηκωθούν όλοι όσοι κοιμόντουσαν, να φορέσουν τα παπούτσια τους και να σταθούν πλάι στις κουκέτες σε στάση προσοχής, ενώ δύο άνδρες με στρατιωτικές στολές μπήκαν μέσα στην αίθουσα παρελαύνοντας. Οι δυο άνδρες δε θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο λοχίας Μπόσι ήταν κοντόχοντρος, του άρεσε να περνάει χρόνο στο γυμναστήριο, έτσι τα χέρια του ήταν τραχιά και παχιά σαν κλαδιά δέντρου. Υπήρχε η φήμη πως όταν ήταν στρατιώτης σήκωσε ένα ρομπότ με το ένα του χέρι και το πέταξε 15 μέτρα ψηλά στον αέρα! Όλοι τον αποκαλούσαν «Μητέρα» πίσω από την πλάτη του, γιατί ήξερε το κάθε τι που συνέβαινε στη βάση και δεν αναλωνόταν στο να τιμωρεί αυστηρά όλα τα αδικήματα.
Ο άλλος άνδρας ήταν το ακριβώς αντίθετο του Μπόσι. Το ψηλό του παράστημα έδινε την εντύπωση πως ήταν κοκαλιάρης, όμως όσοι τον είχαν δει μισόγυμνο στην αρένα του μποξ ήξεραν πως δεν ήταν έτσι. Φορούσε ένα πηλήκιο αξιωματικού με χαραγμένα τα αρχικά Μ.Μ. Το ένα του μάτι ήταν παγωμένο γαλανό, κάθε χαρά της ζωής είχε εδώ και καιρό εξαφανιστεί από αυτό. Το άλλο το είχε χάσει πριν από πολλά χρόνια σε μια μάχη με μηχανές, αλλά δεν τον ενδιέφερε να κρύψει την άσχημη ουλή πίσω από κάλυμμα. Το πρόσωπο του ταγματάρχη Μόργκαν δεν αποκάλυπτε ποτέ κανένα συναίσθημα και ήταν δύσκολο για τους περισσότερους νεοσύλλεκτους να συνηθίσουν το παρατσούκλι του – Ζαχαροπλάστης. Έτσι τον αποκαλούσαν όλοι λόγω των γραμμάτων που ήταν χαραγμένα στο πηλίκιό του, μια μάρκα ζαχαρωτών που υπήρχε πριν την Μεγάλη Επανάσταση των Μηχανών και τον πόλεμο.
Ο Ντάνιελ βυθίστηκε σε σκέψεις από το παρελθόν και στα μαθήματα ιστορίας που είχε διδαχθεί εδώ στη βάση, λίγο πριν ξεκινήσει ο πόλεμος. Το 2012, δοκιμάστηκε το πρώτο πλήρως αυτόματο ρομπότ ηλιακής ενέργειας το οποίο λειτούργησε επιτυχώς από μόνο του. Όλες οι κυβερνήσεις της G-20 άρχισαν περιχαρείς τη μαζική παραγωγή του προϊόντος. Δε γνώριζαν τότε ότι υπέγραφαν τη θανατική τους καταδίκη. Τα ρομπότ άρχισαν να μαθαίνουν τον κόσμο γύρω τους και μιας και μπορούσαν να κατεβάσουν τη μνήμη το ένα από το άλλο, η διαδικασία μάθησης επιταχύνθηκε για κάθε νέα μηχανή που έβγαινε από τις εγκαταστάσεις παραγωγής. Το 2091, όταν ο Ντάνιελ ήταν δεκαεπτά ετών, η τελευταία μαζική ενημέρωση του λειτουργικού τους συστήματος πήγε τελείως στραβά και οι μηχανές ανέπτυξαν δική τους βούληση.
Αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «Τερτέθους» - Οι Μαχητές της Ελευθερίας και διεξήγαγαν έναν αιματηρό πόλεμο ενάντια στους ανθρώπους. Ο πόλεμος σχεδόν κατέστρεψε τον ανθρώπινο πολιτισμό και μόνο κάτι λιγότερο από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι κατάφεραν να επιβιώσουν και να κρυφτούν σε υπόγειες βάσεις, οι οποίες είχαν κατασκευαστεί με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση του ανθρώπινου είδους.
Ο ειρμός των σκέψεών του διακόπηκε από την ψυχρή φωνή του Ταγματάρχη.
"Καλημέρα κυρίες και κύριοι. Χρειάζομαι δέκα εθελοντές για μία αποστολή που θα φέρει το θάνατο σε τουλάχιστον οκτώ από αυτούς. Χρειάζομαι ανθρώπους απελπισμένους ή άπληστους, μιας και όποιος καταφέρει να ολοκληρώσει την αποστολή ζωντανός, θα ανταμειφθεί αδρά. Όποιος ενδιαφέρεται παρακαλώ να προχωρήσει μπροστά!"
Ο Ντάνιελ έκανε αμέσως ένα βήμα μπροστά και κοίταξε γύρω του. Είδε δεκαπέντε ακόμη εθελοντές και άρχισε να προσεύχεται ότι θα ήταν ανάμεσα στους δέκα επίλεκτους. Ο Μπόσι και ο Μόργκαν πήγαν σε έναν από τους εθελοντές και χαμηλόφωνα του απηύθυναν μια ερώτηση. Μετά από μια σύντομη συνομιλία, ο Ταγματάρχης τον έστειλε έξω από το στρατώνα. Ύστερα προχώρησαν στον επόμενο. Ο Ντάνιελ ήταν τελευταίος στη σειρά και παρακολουθούσε χωρίς ελπίδα τον Ταγματάρχη και τον λοχία να συμπληρώνουν γρήγορα την ομάδα τους. Αφού επέλεξαν και τον ένατο, υπήρχαν ακόμη τρία άτομα πριν από αυτόν. Ενώ ήταν έτοιμος να φωνάξει ότι θα έκανε τα πάντα προκειμένου να μπει στην ομάδα, ο «Μητέρα» είπε κάτι στον Μόργκαν και έδειξε τον Ντάνιελ.
Ο «Ζαχαροπλάστης» σήκωσε το βλέμμα του και το μάτι του καρφώθηκε πάνω στο αγόρι. Το μοναδικό του μάτι έμοιαζε με κρύσταλλο και κανένας μυς του προσώπου του δεν κουνιόταν. Έμεινε έτσι για λίγο… και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς τον Ντάνιελ.
"Γιε μου, ο λοχίας Μπόσι μου λέει ότι είσαι ένας καλός και αξιόπιστος νεαρός, είναι έτσι;», ήταν αδύνατο να διακρίνεις οποιοδήποτε υπαινιγμό ή συναίσθημα στα λόγια του.
"Μάλιστα κύριε!"
"Καλώς λοιπόν. Εμπιστεύομαι τον Μπόσι και εμπιστεύομαι εσένα… ξέρεις, θα ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση. Θέλεις να πεθάνεις γιε μου;"
"Περισσότερο από οτιδήποτε κύριε! Σας παρακαλώ πάρτε με στην αποστολή! Θα κάνω τα πάντα για να προφυλάξω τη ζωή των υπόλοιπων πεζοναυτών εις βάρος της δικής μου!"
"Μμ… δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να συμβεί, θα σε πάρω στην αποστολή, αλλά μόνο αν μου υποσχεθείς ότι…», η φωνή του Μόργκαν χαμήλωσε σε ψίθυρο, «θα επιζήσεις και θα ολοκληρώσεις την αποστολή. Όλοι οι άλλοι πεζοναύτες βρίσκονται στην ομάδα μόνο και μόνο για να διασφαλίσουν ότι εσύ θα παραμείνεις ζωντανός."
Κάθε λέξη έμοιαζε με μαχαιριά στην καρδιά του Ντάνιελ. Ξεφύσηξε δυνατά μετανιώνοντας που έλαβε μέρος. Ήξερε τι θα γινόταν αν αποτύγχανε.
"Παρ’ όλα αυτά," συνέχισε ο Ταγματάρχης "θα σου εξασφαλίσουμε, ότι αν επιστρέψεις επιτυχώς, θα την κλωνοποιήσουμε και θα της επαναφέρουμε τη μνήμη. Τότε θα σας στείλουμε και τους δύο σε ένα ασφαλές μέρος, προστατευμένο από τις επιθέσεις των Τερτέθων."Τώρα η φωνή του ηχούσε σχεδόν ζεστή και φιλική. "Εκεί, θα ζήσετε μαζί, και ποιος ξέρει, ο θείος Σαμ και ο Πρόεδρος μπορεί ακόμα να σας επιτρέψουν να αποκτήσετε παιδιά… Λοιπόν, τι λες, είμαστε σύμφωνοι σ’ αυτό;"
Το κεφάλι του Ντάνιελ στριφογυρνούσε. Νόμιζε πως δεν είχε ακούσει καλά και έμεινε να κοιτάζει τον Ταγματάρχη για λίγο. Αυτός ο άνδρας μόλις του είχε δώσει ελπίδα, την οποία ούτε στα πιο τρελά όνειρα και παραισθήσεις του δε φανταζόταν. «Κύριε, μου λέτε ότι έχετε το γενετικό της υλικό;"
"Ναι γιε μου, έχουμε ακόμα το σώμα της… και κατέχουμε ακόμα την τεχνολογία για να την κλωνοποιήσουμε. Είμαστε σύμφωνοι;"
"Μάλιστα κύριε! Απλώς πείτε μου τι πρέπει να κάνω για να τη φέρω πίσω!"
"Ωραία! Τώρα πήγαινε έξω με τους υπόλοιπους. Θα σας ενημερώσω όλους μαζί, όμως εσύ θα λάβεις ένα φάκελο με τις ξεχωριστές σου εντολές. Αφού φύγεις από τη βάση, φρόντισε να μη σε δει κανείς και διάβασέ το. Αμέσως μετά να το κάψεις. Έγινα σαφής;"
"Μάλιστα κύριε!"
"Καλώς! Πήγαινε έξω και περίμενέ με."
Ο Ντάνιελ έβαλε το πουκάμισό του και βγήκε έξω από το κτίριο. Ο Μπόσι και ο Μόργκαν τον κοιτούσαν καθώς έβγαινε.
"«Κύριε, τι θα γίνει αν ένας από αυτούς μιλήσει στους άλλους;» ρώτησε ο Μπόσι χαμηλόφωνα.
"Δε θα το κάνουν λοχία. Γι’ αυτό τους διάλεξα, όλοι θέλουν το ίδιο πράγμα τόσο απελπισμένα, που θα αλληλοσκοτώνονταν για να το αποκτήσουν. Ναι, δε θα μιλήσουν. Τώρα ετοιμάσου και πάμε να ενημερώσουμε τα πουλάκια μας πριν τα στείλουμε έξω να πεθάνουν για μας."
Συνεχίζεται…
Πατήστε εδώ για την συνέχεια
Ασυναίσθητα προσπάθησε να θυμηθεί τι μέρα ήταν, αλλά δεν τα κατάφερε. Οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν από μπροστά του όπως οι άδειες θέσεις ενός καρουζέλ και χάνονταν σιγά σιγά στο βάθος του μυαλού του. Ήλπιζε παρ’ όλα αυτά πως όλα θα τελείωναν σύντομα. Πρέπει να είχε σχεδόν ξημερώσει και ακουγόταν πως κάτι σπουδαίο σχεδιαζόταν για σήμερα. Όταν αυτοί οι άνδρες είχαν «κάτι σπουδαίο» στο μυαλό τους, συνήθως περιελάμβανε επώδυνους θανάτους. Ο Ντάνιελ ήλπιζε ότι θα ήταν κι ο ίδιος με κάποιον τρόπο ένα από τα "θύματα".
Η πόρτα του θαλάμου άνοιξε με ένα βίαιο θόρυβο και όλα τα φώτα άναψαν στη στιγμή. Ακούστηκαν βαριά ποδοβολητά στο πάτωμα και μια άξεστη, μπάσα φωνή φώναξε: «Ξυπνήστε σκουλήκια! Σηκωθείτε! Αξιωματικός στην αίθουσα!». Οι λέξεις αυτές ειπώθηκαν μέσα σε 5 δευτερόλεπτα, χρόνος αρκετός για να σηκωθούν όλοι όσοι κοιμόντουσαν, να φορέσουν τα παπούτσια τους και να σταθούν πλάι στις κουκέτες σε στάση προσοχής, ενώ δύο άνδρες με στρατιωτικές στολές μπήκαν μέσα στην αίθουσα παρελαύνοντας. Οι δυο άνδρες δε θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο λοχίας Μπόσι ήταν κοντόχοντρος, του άρεσε να περνάει χρόνο στο γυμναστήριο, έτσι τα χέρια του ήταν τραχιά και παχιά σαν κλαδιά δέντρου. Υπήρχε η φήμη πως όταν ήταν στρατιώτης σήκωσε ένα ρομπότ με το ένα του χέρι και το πέταξε 15 μέτρα ψηλά στον αέρα! Όλοι τον αποκαλούσαν «Μητέρα» πίσω από την πλάτη του, γιατί ήξερε το κάθε τι που συνέβαινε στη βάση και δεν αναλωνόταν στο να τιμωρεί αυστηρά όλα τα αδικήματα.
Ο άλλος άνδρας ήταν το ακριβώς αντίθετο του Μπόσι. Το ψηλό του παράστημα έδινε την εντύπωση πως ήταν κοκαλιάρης, όμως όσοι τον είχαν δει μισόγυμνο στην αρένα του μποξ ήξεραν πως δεν ήταν έτσι. Φορούσε ένα πηλήκιο αξιωματικού με χαραγμένα τα αρχικά Μ.Μ. Το ένα του μάτι ήταν παγωμένο γαλανό, κάθε χαρά της ζωής είχε εδώ και καιρό εξαφανιστεί από αυτό. Το άλλο το είχε χάσει πριν από πολλά χρόνια σε μια μάχη με μηχανές, αλλά δεν τον ενδιέφερε να κρύψει την άσχημη ουλή πίσω από κάλυμμα. Το πρόσωπο του ταγματάρχη Μόργκαν δεν αποκάλυπτε ποτέ κανένα συναίσθημα και ήταν δύσκολο για τους περισσότερους νεοσύλλεκτους να συνηθίσουν το παρατσούκλι του – Ζαχαροπλάστης. Έτσι τον αποκαλούσαν όλοι λόγω των γραμμάτων που ήταν χαραγμένα στο πηλίκιό του, μια μάρκα ζαχαρωτών που υπήρχε πριν την Μεγάλη Επανάσταση των Μηχανών και τον πόλεμο.
Ο Ντάνιελ βυθίστηκε σε σκέψεις από το παρελθόν και στα μαθήματα ιστορίας που είχε διδαχθεί εδώ στη βάση, λίγο πριν ξεκινήσει ο πόλεμος. Το 2012, δοκιμάστηκε το πρώτο πλήρως αυτόματο ρομπότ ηλιακής ενέργειας το οποίο λειτούργησε επιτυχώς από μόνο του. Όλες οι κυβερνήσεις της G-20 άρχισαν περιχαρείς τη μαζική παραγωγή του προϊόντος. Δε γνώριζαν τότε ότι υπέγραφαν τη θανατική τους καταδίκη. Τα ρομπότ άρχισαν να μαθαίνουν τον κόσμο γύρω τους και μιας και μπορούσαν να κατεβάσουν τη μνήμη το ένα από το άλλο, η διαδικασία μάθησης επιταχύνθηκε για κάθε νέα μηχανή που έβγαινε από τις εγκαταστάσεις παραγωγής. Το 2091, όταν ο Ντάνιελ ήταν δεκαεπτά ετών, η τελευταία μαζική ενημέρωση του λειτουργικού τους συστήματος πήγε τελείως στραβά και οι μηχανές ανέπτυξαν δική τους βούληση.
Αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «Τερτέθους» - Οι Μαχητές της Ελευθερίας και διεξήγαγαν έναν αιματηρό πόλεμο ενάντια στους ανθρώπους. Ο πόλεμος σχεδόν κατέστρεψε τον ανθρώπινο πολιτισμό και μόνο κάτι λιγότερο από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι κατάφεραν να επιβιώσουν και να κρυφτούν σε υπόγειες βάσεις, οι οποίες είχαν κατασκευαστεί με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση του ανθρώπινου είδους.
Ο ειρμός των σκέψεών του διακόπηκε από την ψυχρή φωνή του Ταγματάρχη.
"Καλημέρα κυρίες και κύριοι. Χρειάζομαι δέκα εθελοντές για μία αποστολή που θα φέρει το θάνατο σε τουλάχιστον οκτώ από αυτούς. Χρειάζομαι ανθρώπους απελπισμένους ή άπληστους, μιας και όποιος καταφέρει να ολοκληρώσει την αποστολή ζωντανός, θα ανταμειφθεί αδρά. Όποιος ενδιαφέρεται παρακαλώ να προχωρήσει μπροστά!"
Ο Ντάνιελ έκανε αμέσως ένα βήμα μπροστά και κοίταξε γύρω του. Είδε δεκαπέντε ακόμη εθελοντές και άρχισε να προσεύχεται ότι θα ήταν ανάμεσα στους δέκα επίλεκτους. Ο Μπόσι και ο Μόργκαν πήγαν σε έναν από τους εθελοντές και χαμηλόφωνα του απηύθυναν μια ερώτηση. Μετά από μια σύντομη συνομιλία, ο Ταγματάρχης τον έστειλε έξω από το στρατώνα. Ύστερα προχώρησαν στον επόμενο. Ο Ντάνιελ ήταν τελευταίος στη σειρά και παρακολουθούσε χωρίς ελπίδα τον Ταγματάρχη και τον λοχία να συμπληρώνουν γρήγορα την ομάδα τους. Αφού επέλεξαν και τον ένατο, υπήρχαν ακόμη τρία άτομα πριν από αυτόν. Ενώ ήταν έτοιμος να φωνάξει ότι θα έκανε τα πάντα προκειμένου να μπει στην ομάδα, ο «Μητέρα» είπε κάτι στον Μόργκαν και έδειξε τον Ντάνιελ.
Ο «Ζαχαροπλάστης» σήκωσε το βλέμμα του και το μάτι του καρφώθηκε πάνω στο αγόρι. Το μοναδικό του μάτι έμοιαζε με κρύσταλλο και κανένας μυς του προσώπου του δεν κουνιόταν. Έμεινε έτσι για λίγο… και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς τον Ντάνιελ.
"Γιε μου, ο λοχίας Μπόσι μου λέει ότι είσαι ένας καλός και αξιόπιστος νεαρός, είναι έτσι;», ήταν αδύνατο να διακρίνεις οποιοδήποτε υπαινιγμό ή συναίσθημα στα λόγια του.
"Μάλιστα κύριε!"
"Καλώς λοιπόν. Εμπιστεύομαι τον Μπόσι και εμπιστεύομαι εσένα… ξέρεις, θα ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση. Θέλεις να πεθάνεις γιε μου;"
"Περισσότερο από οτιδήποτε κύριε! Σας παρακαλώ πάρτε με στην αποστολή! Θα κάνω τα πάντα για να προφυλάξω τη ζωή των υπόλοιπων πεζοναυτών εις βάρος της δικής μου!"
"Μμ… δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να συμβεί, θα σε πάρω στην αποστολή, αλλά μόνο αν μου υποσχεθείς ότι…», η φωνή του Μόργκαν χαμήλωσε σε ψίθυρο, «θα επιζήσεις και θα ολοκληρώσεις την αποστολή. Όλοι οι άλλοι πεζοναύτες βρίσκονται στην ομάδα μόνο και μόνο για να διασφαλίσουν ότι εσύ θα παραμείνεις ζωντανός."
Κάθε λέξη έμοιαζε με μαχαιριά στην καρδιά του Ντάνιελ. Ξεφύσηξε δυνατά μετανιώνοντας που έλαβε μέρος. Ήξερε τι θα γινόταν αν αποτύγχανε.
"Παρ’ όλα αυτά," συνέχισε ο Ταγματάρχης "θα σου εξασφαλίσουμε, ότι αν επιστρέψεις επιτυχώς, θα την κλωνοποιήσουμε και θα της επαναφέρουμε τη μνήμη. Τότε θα σας στείλουμε και τους δύο σε ένα ασφαλές μέρος, προστατευμένο από τις επιθέσεις των Τερτέθων."Τώρα η φωνή του ηχούσε σχεδόν ζεστή και φιλική. "Εκεί, θα ζήσετε μαζί, και ποιος ξέρει, ο θείος Σαμ και ο Πρόεδρος μπορεί ακόμα να σας επιτρέψουν να αποκτήσετε παιδιά… Λοιπόν, τι λες, είμαστε σύμφωνοι σ’ αυτό;"
Το κεφάλι του Ντάνιελ στριφογυρνούσε. Νόμιζε πως δεν είχε ακούσει καλά και έμεινε να κοιτάζει τον Ταγματάρχη για λίγο. Αυτός ο άνδρας μόλις του είχε δώσει ελπίδα, την οποία ούτε στα πιο τρελά όνειρα και παραισθήσεις του δε φανταζόταν. «Κύριε, μου λέτε ότι έχετε το γενετικό της υλικό;"
"Ναι γιε μου, έχουμε ακόμα το σώμα της… και κατέχουμε ακόμα την τεχνολογία για να την κλωνοποιήσουμε. Είμαστε σύμφωνοι;"
"Μάλιστα κύριε! Απλώς πείτε μου τι πρέπει να κάνω για να τη φέρω πίσω!"
"Ωραία! Τώρα πήγαινε έξω με τους υπόλοιπους. Θα σας ενημερώσω όλους μαζί, όμως εσύ θα λάβεις ένα φάκελο με τις ξεχωριστές σου εντολές. Αφού φύγεις από τη βάση, φρόντισε να μη σε δει κανείς και διάβασέ το. Αμέσως μετά να το κάψεις. Έγινα σαφής;"
"Μάλιστα κύριε!"
"Καλώς! Πήγαινε έξω και περίμενέ με."
Ο Ντάνιελ έβαλε το πουκάμισό του και βγήκε έξω από το κτίριο. Ο Μπόσι και ο Μόργκαν τον κοιτούσαν καθώς έβγαινε.
"«Κύριε, τι θα γίνει αν ένας από αυτούς μιλήσει στους άλλους;» ρώτησε ο Μπόσι χαμηλόφωνα.
"Δε θα το κάνουν λοχία. Γι’ αυτό τους διάλεξα, όλοι θέλουν το ίδιο πράγμα τόσο απελπισμένα, που θα αλληλοσκοτώνονταν για να το αποκτήσουν. Ναι, δε θα μιλήσουν. Τώρα ετοιμάσου και πάμε να ενημερώσουμε τα πουλάκια μας πριν τα στείλουμε έξω να πεθάνουν για μας."
Συνεχίζεται…
Πατήστε εδώ για την συνέχεια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου